Irailaren 17an Pazientearen Segurtasunaren Munduko Eguna ospatzen da. Aurten, Osasunaren Mundu Erakundeak gaixotasun transmitiezinentzako arreta segurua gaia aukeratu du, “Arreta segurua bizitza osoan!” lelopean. Era horretan, gaixotasun kronikoak eta arreta luzea eta maiz konplexua behar duten bestelako patologiak dituzten pertsonengan jarri dute arreta.
Mutualiak egunero artatzen ditu pertsonen egoera klinikoa ez da kontsultaren arrazoia izandako prozesura mugatzen. Pazienteetako askok komorbilitateak, tratamendu anizkoitzak eta premia asistentzialak dituzte, eta halakoek pertsonaren ikuspegi integrala eskatzen dute. Hori dela eta, zenbait alderdik are garrantzi handiagoa hartzen dute, hala nola medikazioaren kontziliazioak, segurtasun diagnostikoak, profesionalen eta maila asistentzialen arteko koordinazioak, zainketen jarraitutasunak eta jarraipen kliniko eta errehabilitatzaile egokiak.
Pazientearen segurtasunean ez dute protokoloek, prozedurek eta teknologiak bakarrik eragiten. Egunero profesionaltasunez, zorroztasunez eta konpromisoz hartutako milaka erabakiren bitartez eraikitzen da. Tratamendu bat egiaztatzen dugun bakoitzean, alergia bat berresten dugunean, proba diagnostiko bat arretaz berrikusten dugunean, informazio garrantzitsua beste profesional batzuekin partekatzen dugunean edo paziente bati aktiboki entzuten diogunean, saihestu daitezkeen kalteak prebenitzen eta osasun-emaitzak hobetzen laguntzen ari gara.
Baina segurtasunak gizatiarra den dimentsioa ere badu. Arreta segurua izango bada, pertsona ororen konplexutasun osoa aitortu behar du; beren osasunarekin lotutako erabakietan parte hartzea sustatu behar du; jasotako informazioa ulertzea erraztu behar du, eta prozesu asistentzial osoan konfiantza sortu behar du. Segurtasuna eta humanizazioa ez dira helburu ezberdinak; osasun-asistentzia ulertzeko modu beraren parte dira: pertsona ardatz hartuta, haren beharrak errespetatuta eta zainketen bikaintasunarekin konprometituta.
