Zertan dira berdinak Okinawa (Japonia) eta Sardinia (Italia)?
Munduko bizitza-luzeraren mapari begiratuz gero, berezko argia duten bost puntu daude: Eremu Urdin deitutakoak. Okinawa (Japonia), Sardinia (Italia) eta Nicoya penintsula (Costa Rica) dira planetako ehun urtetik gorako pertsona osasungarri gehien biltzen duten lekuetako zenbaitzuk.
Zer ari dira ondo egiten?
Adibidez, Dan Buettner ikertzaileak identifikatu egin du arazoa zorte genetikoaz haraindi doala. Populazio horiek oso bizimodu zehatza dute: landare-jatorrizko janarietan funtsatutako elikadura, estresa murrizteko estrategiak, bizi-jomuga handia (ikigai japonieraz) eta sare sozial sendoak (ez gara Instagram eta Tik Tok sareez ari). Baina bada gure gizarte modernoan askotan alde batera uzten dugun funtsezko faktore bat: mugimendu naturala.
Halako zonetan inork ez du crossfitik egiten, ezta gimnasioko zintetan korrikarik ere. Ingurunea dela-eta, jendeak etengabe mugitu behar du, besterik gabe. Baratzea zaintzen dute, aldapak igotzen dituzte edo ariketa fisiko ertaineko lanak izaten dituzte. Ez dira bereizten «entrenatzeko ordua» eta «bizitzeko ordua», mugimendua euren eguneroko bizitzan integratuta baitago.
Bulegoaren arazoa: «Sedentario aktiboa»
Hortxe egiten dugu tupust gure lan-errealitatearekin. Egungo ebidentzia zientifikoak, Katzmarzyken ikerlanek bezala, luzaroko sedentarismoaren arriskuaz ohartarazten digu. Bulegoan zortzi orduz eserita egotea osasun metaboliko eta kardiobaskularrerako arrisku-faktore bat da, baita gero gimnasiora ordubete joaten bagara ere.
«Sedentario aktibo» deritzogu horri. Grafikoan ikusten dugunez, Zona Gorria (arrisku handia) mantendu egiten da eserita ordu asko ematen baditugu, nahiz eta jarduera fisiko moderatua egin. Gure gorputza ez dago aulkian geldi egoteko diseinatuta, eta hainbeste denbora estatiko igarotzeak kirolaren onuretako batzuk baliogabetzen ditu.
Soluzioa: Gure Zona Urdin propioa diseinatzea
Bulegoa ezin dugunez Sardiniako ezein menditara eraman, estrategiarik adimentsuena gure lan-ingurunea aldatzea da. Hemen etenaldi aktiboak sartzen dira jokoan.
Kontua ez da lanean izerdia botatzea, gelditasuna etetea baizik. Literatura zientifikoak (Lars L. Andersenen lanak barne hartuta) indartu egiten du egunean zehar ariketa-mikrodosiak (indarra, mugikortasuna edo luzaketak) egitea gorputza «berrasieratzeko» nahikoa delako ideia. Halako interbentzioek min muskulueskeletikoa murrizten, zirkulazioa hobetzen eta (garrantzitsuena dena) ehun urtetik gorako pertsonen etengabeko jarduera-eredu hori kopiatzen dute.
Lezioa argia da: gehiago bizitzeko eta hobeki lan egiteko, ez dugu ahalegin heroiko puntualik egin behar: mugimendua gure errutinan integratzea nahikoa da.
Jarrerarik onena luzaroan mantentzen ez dena da.
Jarri gurekin harremanetan eta ezagutu nola ezar ditzakezun estrategia hauek zure enpresan eta aurrera egin lan-ingurune osasungarri eta produktiboago baterantz!
Bibliografia
Buettner, D., & Skemp, S. (2016): «Blue zones: lessons from the world’s longest lived» in American journal of lifestyle medicine, 10(5), 318-321.
Katzmarzyk, P. T., Powell, K. E., Jakicic, J. M., Troiano, R. P., Piercy, K., Tennant, B., & 2018 Physical Activity Guidelines Advisory Committee (2019): «Sedentary behavior and health: update from the 2018 physical activity guidelines advisory committee» in Medicine and science in sports and exercise, 51(6), 1227.
Andersen, L. L., Saervoll, C. A., Mortensen, O. S., Poulsen, O. M., Hannerz, H., & Zebis, M. K. (2011): «Effectiveness of small daily amounts of progressive resistance training for frequent neck/shoulder pain: randomised controlled trial» in Pain®, 152(2), 440-446.
